Pola równiutkie, chwile milutkie.

„W ogniu zbroja się kształtuje; w próbach duch się hartuje”.

Spośród wszystkich nauk wybrałeś zabawę z ogniem?

Kończy się długie oczekiwanie starca na wędrowca.

Mędrców przybędzie, gdy ich stwórca nadal przędzie.

Żuk przybył z bębnów grzmotem, odszedł zaś z fal cichym szelestem.

Opasły mnich poległ, gdyż mówił za dużo.

Mnogość oczu nie dostrzeże więcej niż śmiertelne ułudy.

Jedni żyją krótko, inni całe wieki. Czas nieubłagany jest niczym prąd rzeki.

Złote dziecię ognia żar przyniosło; gdy dym opadł, rodziny szczęście prysło.

Połączenie lodu i płomienia, nagłe, srogie, bez wytchnienia.

„Nie dzierż brzemienia jego śmierci. Nie pozwól, by przeszłość cię nawiedzała”.

Dwóch umysłów długi bój, jeden tylko przetrwa znój.

Sześć żab, sześć umiejętności – fascynujące!

„Na czyj to rozkaz cztery wody, którymi władali, popłynęły w wartkim potoku?”

Jakże osobliwe, spotykać tego starca na każdym kroku!

„Życiem spłacę ten tytuł, którym mnie zaszczycił!”

Po tych wszystkich zmaganiach cóż naprawdę zyskano?

„Wszystkie cztery naczynia są teraz moje!”

Jesteś w pełni uzbrojony. Teraz dzierż ten kostur i walcz!