Fałszywe jego przezwisko, zabij go mimo wszystko!

Pochłoń tych, którzy pochłaniali.

Pan w Białych Szatach prosił o zmiłowanie. Dni łaski daj mu na pokajanie.

Trzy dzwony dźwięczą, dusze zgubione się męczą.

Kończy się długie oczekiwanie starca na wędrowca.

Spośród wszystkich nauk wybrałeś zabawę z ogniem?

Całe gniazdo szczurów rozpierzcha się i ginie.

Dym wznosi się w nieba dali, zguba nadchodzi, czas nagli.

W jego słowach dobroci brak. Nie myśl o nich, to nie twój szlak.

Walczył gromkim iście gestem, odszedł zaś z fal cichym szelestem.

Ten osobliwy głaz skrywa niezwykłą tajemnicę.

Każdą twarz Buddy zbadaj starannie, w tej groźnej krainie kamienie tkwią nieustannie.

Tygrys i dziecię, w dziczy zabłąkani, losem połączeni.

Pijak widział tu złoto. Czy dasz wiarę jego słowom?

Bracia i ich ojciec. Wszystkich spotkałeś na swej drodze.

Żuk przybył z bębnów grzmotem, odszedł zaś z fal cichym szelestem.

W ogniu pieca kryją się cudowne tabletki.

Mędrców przybędzie, gdy ich stwórca nadal przędzie.

Ach, cóż za żal, podróż zawiodła go w dal.

Czerwone oczy zdradzają błędne pieśni. Pismo święte wymaga korekty.

Jeden gwiazdozbiór mniej na nieboskłonie.

Wśród śniegu ścieżka światłem wieczornym spowita, sztywność żalem jest przeszyta.

Śmierć jest równie gorzka jak samotne życie.

Przy chacie plony obficie się mnożą; w Malowanym Królestwie dusze swe łożą.

„W ogniu zbroja się kształtuje; w próbach duch się hartuje”.

Zwykła próba umiejętności zmieniła się w walkę o życie bez litości.

Pola równiutkie, chwile milutkie.

Ekscentryk, znikające pole arbuzowe; cudowne zaklęcie i niespodziewane spotkanie.

Każdy nosi w sobie własną prawdę.

Jakże potężny byłbym, gdybym mógł ujarzmić moc tych czterech duchów!

Cóż za marnotrawstwo tych czterech szlachetnych tytułów.

Nie czekaj na idealną chwilę, by sięgnąć gwiazd.

Opasły mnich poległ, gdyż mówił za dużo.

Dziwny yaoguai pokonany, dziwne lustro zdobyte.

Szorstki, porywczy, nigdy nie stłumiony. Zgniły, wilgotny, błotem napędzony.

Żaden z nich się nie obejrzał.

W powietrzu się wznoszą, lecz siły już gasną.

„Czymże jest osiem ramion wobec dwudziestu ciosów mego kostura?”

„Ta ohyda jest kluczem do nieśmiertelności? Lepiej to porzucić”.

Wreszcie zjednoczeni, skorpiony pokonane.

Jedni żyją krótko, inni całe wieki. Czas nieubłagany jest niczym prąd rzeki.

Nigdy nie ujrzy z nim świata poza murami.

Mnogość oczu nie dostrzeże więcej niż śmiertelne ułudy.

Jakże osobliwe, spotykać tego starca na każdym kroku!

Ha! Prawdziwy daoista nie powinien być tak wyrafinowany!

„Życiem spłacę ten tytuł, którym mnie zaszczycił!”

Zebrałeś je wszystkie, łatwe i trudne zarazem.

„Me życie oddam w służbie królowi, dla którego tu przybyłem”.

Sześciu odważnych kapitanów, którzy walczą tylko w parach.

Ich potężne duchy teraz w tobie są złączone.

Połączenie lodu i płomienia, nagłe, srogie, bez wytchnienia.

Złote dziecię ognia żar przyniosło; gdy dym opadł, rodziny szczęście prysło.

„Wszystkie cztery naczynia są teraz moje!”

Więzy dawnych dni wciąż serce szarpią.

„Nie dzierż brzemienia jego śmierci. Nie pozwól, by przeszłość cię nawiedzała”.

Same skrzydła bledną wobec tego niebiańskiego daru!

Sześć żab, sześć umiejętności – fascynujące!

Ta potężna tabletka wciąż niesie jej troskliwe życzenie.

„Odwołaj pogoń! Każdy yaoguai w tej krainie legł u twych stóp…”

Jesteś w pełni uzbrojony. Teraz dzierż ten kostur i walcz!

Dwóch umysłów długi bój, jeden tylko przetrwa znój.

Po tych wszystkich zmaganiach cóż naprawdę zyskano?