ชื่อนามนี้เท็จปลอม มิต้องยอมไว้ไมตรี!

ยามมีชีวิตหากินคน ยามสิ้นชีวิตถูกคนกิน

บัณฑิตเผยเรื่องปิดบัง โปรดยั้งมือไว้ชีวี

ระฆังดังสามใบ วิญญาณไซร้มลายพลัน

ในที่สุดผู้เฒ่าก็ได้พบกับผู้จาริกจากแดนบูรพา

เรื่องดีมีไม่เรียน เจ้ากลับเพียรเรียนวางเพลิง

น้ำเดือดราดรดหนู ทั้งรังรูล้วนลาโลก

หมอกควันพรางกายา หนีชะตามิอาจพ้น

ถ้อยคำดีหามีไม่ มิเป็นไรไม่ต้องฟัง

คลื่นเสียงทุ้มสั่นก้อง ยากปกป้องครองชีวี

หินนี้แปลกพิกล ความลับล้นเร้นภายใน

เสาะหาทุกเศียรพระ ปลดปะทะสือก่านตัง

พยัคฆ์แลผู้คน เป็นฝุ่นปนในลมทราย

เจ้าคนเมาสุรานั่นบอกว่าที่แห่งนี้มีทองคำ... เจ้าเชื่อหรือ

บิดา พี่ชาย และน้องชาย ครานี้ก็ประมือครบหมดแล้ว

ฟู่ป่านตามเสียงกลองปรากฏมา สิ้นชีวาตามเสียงคลื่นกลืนหายไป

ในเตามีเพลิงไฟ ในเพลิงไซร้มีหยูกยา

มหาโจรมิอาสัญ นักปราชญ์นั้นมิเลิกรา

เวทนา เวทนา จากหมู่บ้านหนูมาไกลถึงเพียงนี้...

ฟังธรรมเนตรแดงพลัน คัมภีร์นั้นผิดแน่นอน

นับแต่นั้นมา ตำหนักโต้วหนิวก็สูญเสียเทพดาราไปอีกหนึ่งองค์

สายัณห์ส่องรอยกระบี่ไซร้ แกร่งไปปราชัยง่ายดาย

ความตายเป็นทุกข์ อยู่อย่างเดียวดายก็เป็นทุกข์เช่นกัน

กระท่อมรอบล้อมรั้ว เพาะปลูกทั่วเลี้ยงดอกไม้ อิสระไปมาได้ ในภาพกลายเป็นบ้านเอย

ร้อยขัดเกลาในเตาหลอมเกิดเหล็กกล้า สู้รบรานานวันผันแม่ทัพหาญ

กล่าวว่าเพียงประลองวัดฝีมือ ผลลัพธ์คือทั้งห้ำหั่นทั้งฟันแทง

ในแปลงมิเปล่าว่าง ยามใช้สร้างมิวุ่นวาย

ผู้กล้าแสร้งปลอมตน แปลงแตงล้นเร้นหลบนั้น วิชาอัศจรรย์ มิคาดฝันว่าเขาเอง

ต่างคนมีจุดยืนเป็นของตน ต่างคนมีเหตุผลของตนไป

สี่แก่นวิญญาณนี้ ช่างชวนให้ตาลุกวาวเสียจริง...

น่าเสียดายนามเหล่านี้เหลือเกิน

กลัวอะไรกับการบินให้สูงไกล รออะไรกับโอกาสวาสนา

ภิกษุอ้วนรูปนี้ พ่ายตรงที่พูดมากเกิน

ฆ่าแมลงพิกลดับ จะได้รับกระจกแปลก

ชีวิตหยาบกร้านบุ่มบ่าม เปื้อนความสกปรกตามตัว ล้มลุกคลุกโคลนเกลือกกลั้ว บิดตัวฮึดฮัดร่ำไร

ไม่มีใครยอมหันหลังกลับอีกแล้ว!

หยดละเอียดเกาะบนอาภรณ์ผ้า น้ำค้างแสงอุษาแดดพาแห้ง

มีแปดแขนแล้วอย่างไรเล่า ตีเจ้าก่อนสักยี่สิบครั้งถือเป็นของขวัญแรกพบ

อัปลักษณ์เช่นนี้แล้วจะได้เป็นอมตะจริงหรือ ไม่เอายังดีเสียกว่า

ครอบครัวนี้ก็นับว่าได้อยู่กันพร้อมหน้าแล้ว

เวลาวันผันผ่าน เกิดวายปราณมีชะตา จะสั้นฤายาวกว่า ต่างมีฟ้าลิขิตตน

โลกภายนอกซึ่งนางหวังแยงยล สุดท้ายตนมิอาจดูคู่เขาเอย

แม้นมีตามากเท่าไร ก็มองไปแต่โลกีย์

แปลกจริง ทำไมถึงได้บังเอิญเจอตาเฒ่าผู้นี้ไปเสียทุกที่เลย

เหอะ! มีนักพรตที่ไหนสำอางถึงเพียงนี้

ตั้งนามให้กับข้า มอบชีวาทดแทนคุณ!

ที่เก็บง่าย ที่เก็บยาก ล้วนเก็บหมดแล้ว

พระคุณที่กูลเกื้อ พร้อมพลีชีพเพื่อแทนคุณ!

ประเสริฐแท้พวกเจ้าทั้งหก คนมากรังแกคนน้อย

วิญญาณบรรดาปีศาจ ดูดซับเข้าในร่างกายหมดแล้ว

สองขั้วผลัดโจมตี ทั้งเร็วรี่แลรีบเร่ง

ชีวิตไร้วาสนา ภัยลามมาบุพการี มอดม้วยวายชีวี จุดจบนี้น่าเวทนา

สมบัติทั้งสี่เป็นของคนแซ่ซุนหมดแล้ว!

ใจมุ่งมั่นหันหลังให้เขาหิมะ ใครเล่าจะลืมความหลังครั้งเก่าง่าย

ไร้ซึ่งคนที่ปล่อยวางมิได้แล้วไซร้ ย่อมไม่มีเรื่องใดที่ผ่านไปมิได้

มีปีกแล้วแปลกอย่างไร สิ่งนี้ต่างหากอัศจรรย์เป็นที่สุด!

กบหกตัว ทักษะหกอย่าง น่าทึ่งอะไรเช่นนี้!

หลอมโอสถนี้ได้สำเร็จ ก็นับว่าบรรลุความปรารถนาดีของนางแล้ว

เลิกหาได้แล้ว! ปีศาจในภูเขาลูกนี้ถูกเจ้าถอนรากถอนโคนหมดแล้ว

แต่งตัวพร้อมสรรพ ขยับกระบองห้ำหั่น ฟาดฟันไปตลอดทาง!

สองจิตต่อสู้ คงอยู่เพียงหนึ่ง

รบราฆ่าฟันมาตลอดทาง ท้ายสุดก็เสียแรงเปล่ามิใช่หรือ